نه چراغ چشم گرگی پیر
نه نفسهای غریب کاروانی خسته و گمراه
مانده دشت بیکران خلوت و خاموش
زیر بارانی که ساعتهاست می بارد
در شب دیوانه ی غمگین
که چو دشت او هم دل افسرده ای دارد
در شب دیوانه ی غمگین
مانده دشت بیکران در زیر باران ، آه ، ساعتهاست
همچنان می بارد این ابر سیاه ساکت دلگیر
نه صدای پای اسب رهزنی تنها
نه صفیر باد ولگردی
نه چراغ چشم گرگی پیر

میان دایره ی حیرت
که هر چه می بینم
به هر رگم همه چون نشتریست از نفرت
و گرد سفره ی ظلمت
به سور گند حقارت
حضور این همه مردار خوار
اشارتیست مرا
و دعوتی به سر سفره ی تعلق و تن
چو نیمه جان خست بپرسم کی ؟
کجاست آنکه بگوید من
چو با دلم صدا بزنم دوست
بگویدم که : منم من
لب گشوده ی هر زخم پیر پرسش را
شفای دست جوابی همیشگی باشد
به مرهمی که همه اوست
کجاست آن یگانه ی نایاب
عزیز گمشده در ناکجا
ناکجای ظلمت خواب
جواهری که در این گنداب
فتاده است و نیفتاده
از اوج گوهر ناب خویش
چنان تمامی ما در عمق
که روح و جسممان همه فرسود
اگر چه مانده لیک نیالود
کجاست آنکه نفس هایش
مرا جواب نفس باشد
خموشیش به هزاران هزار حسرت پاسخ
خواب باشد و بس باشد
کجاست آنکه اسارت او
حضور حضرت آزادیست
خراب و خورد اگر چون ماست
لیک ذات آبادیست
کجاست ؟
کیست ؟

بايد بگذاري و بگذري تو را عابري خواهم پنداشت که با عبورش از سرزمين جنگ زده ام براي مدتي هر چند کوتاه آبادي را به من بازگرداند و يک شب آرام و بي صدا مثل پرواز يک روياي شيرين از کنار من گذشت و رفت !آري عزيزم !باور کن گلايه اي از تو نيست تو خوبتر ازآني که گلايه اي داشته باشم گلايه از خودم و ويرانه هاي قلب خودم است که ذره ذره فرو مي ريزند و اينک احساس مي کنم جر ويرانه اي از من باقي نيست که اگر اندکي اميد در من زنده شد به يمن قدم تو بود باور کن به جان تو سوگند از تو گلايه اي نسيت اگر بگذاري و بگذري آمدنت درست به موقع بود آمدنت مثل نزول يک پيامبر بر قومي از دست رفته درست به موقع بود

پاييز مهربان
آوازهای رنگی خود را ز سر بخوان
با برگهای قهوه ای و سرخ و زرد خويش
نقش هزار پرده ای از يادها بکش
لختی درنگ کن
از سطر سطر دفتر يادم عبورکن
با من کتاب خاطره ها را مرور کن
تو يادگار عمر به تاراج رفته ای
در روزهای خاطره انگيزت
پيچيده عطر کودکی و نو جوانی ام
من دکمه های لباسم را
با دستهای مهر تو می بندم
در کوچه های خاطره انگيزت
دنبال عمر گمشده می گردم
گلدان شمعدانی و ياسم را
با قطره های مهر تو
آب می دهم
با من بمان
با من بخوان

خونابه ی برگان پاییز است

در دستانم ____________
خطی نیست
نه خطی که طول عمرم را نشان دهد
نه خطی که آینده ام را بگوید
و نه خطی که مرا به کسی برساند
من
تمام خطوط دنیا را
در چشمانم پنهان کرده ا م
تا از نگاه متعجب کف بین ها
دلم خنک شود

به تو دست می سایم و جهان را در می یابم

به تو می اندیشم

و زمان را لمس می کنم

معلق و بی انتها

عریان

می وزم

می بارم

می تابم

آسمان ام

ستارگان و زمین

و

 گندم عطرآگینی که دانه می بندد

رقصان

در جان ِ سبز ِ خویش

از تو عبور می کنم

چنان که تندری از شب

می درخشم

و فرو می ریزم

چقدر؟

بیا حواسمان را پرت کنیم

مالِ هر کس دورتر افتاد،

عاشق تر است.

اول خودم:

حواسم را بده تا پرت کنم !!

مرا از صليبم  
پايين بكشيد   
كتاب ها دروغ نوشته اند   
وقتي لب هايت    
براي يك چكه عشق 
چاك خورده اند  
مسيح هم اگر باشي   
وسوسه عاشق شدن   
رهايت  
 نخواهد كرد!!!

گم کرده ام تو را ... نیستی

و من خوب می دانم

این دل گرفته هر چقدر هم ببارد

نه خزان تنهایی ام

می شود بهار

نه لوت سینه ام

لاله زار

و نه یأس واژه های ذهنم

یاس سپید!

اما

بغض می شوم

ببارم

شاید به کنج آسمان دلم

پیدا شوی

!..رنگین کمانم

پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود و به ماهی نگاه می کرد

و می گفت:

"تو که سقف قفست شکسته چرا پرواز نمی کنی؟؟؟؟!! " 

 كجا؟ نمي دانم!
رفته به دور دست ها
به سزمين روياها!
تقصير نسيم بود!
تقصير دلم بود!
تقصير من بود!!!
آه...
از دستم پريد قاصدكم
پيغامكم
اميدكم
رفته به دور دست ها
ظريف و نحيف
سپرد خودش را به بادها
به افواج ناآشنا و ناكجاها
قاصدكم پريد!
پريدم!
رفتم!
مردم!!!
ابدي شدم در سرودش!!!

چشمانش را مي بوسم كه گريسته‌اند براي عشق
لبانش را مي چشم كه سكوت كرده‌اند براي عشق
و گونه‌هايش را مي مکم كه از عشق داغ است
نه براي دل بي‌تابش اما چه مي‌توانم كرد جز دوست داشتن
چشمانش را مي‌بوسم كه از عشق مي‌خندند
لبانش را كه از عشق قصه كرده‌اند
و گونه‌هايش را كه گل انداخته است از عشق
قلب شادش را آنگاه مي‌بويم

...
بسان سيبي سرخ قصه ما از آن روز آغاز شد
كه از عشق برايم گفت
دل به او دادم
چه كودكانه!
و به آن روز ختم شد
که در نگاهش عشقي نديدم

...
به چشمانش دروغ گفتن را ياد نداده بود!!!
از آن روز
من بزرگ شدم!

آنجا كه چشمان مشتاقی برای انسانی اشك می ریزد، زندگی به رنج كشیدنش می ارزد.
                                                                             دكتر شريعتي

هجوم می آوری

نفست به نبض گردنم می خورد

...بوی دهانت

گس است

مثل خرمالو گس

و قوی هستی

همچون باده ای

آرام در کنارم می گیری!

....فصل عشق بازی ما گذشته است... 

 باران!

ببار و خیسم کن،

با اینکه این حرفها نخ نما شده

...اما تو و قطراتت

همچنان تازه اید!!

آن حرفها که اول زدم

همه را فراموش کن!!!!!

صدایت

در سرازیری ِ جاده

باریک می شد..

: .... بر می گردم عزیز ِ دل....!

دنیا که دو روز نیست!

و من

سالهاست ....

که....

... چلّه نشسته ام...!!!

در انتظار ِ...

روز ِ ...

سوّم.........!!!

اگر دروغ رنگ داشت هر روز شاید

ده ها رنگین کمان از دهان ما نطفه می بست

و بی رنگی کمیاب ترین چیزها بود

کاش مي دانستي مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم

کاش مي دانستي

                          کاش مي فهميدي

کاش و صد کاش نمي ترسيدي

                             که مبادا دل من پيش دلت گير کند

بهترين وسيله براي جلب محبت ديگران، نيكي درباره آن هاست

                                                                                     ژان ژاك روسو

خدایا از عشق امروزمان چیزی برای فردا کنار بگذار.

               نگاهی،

                           یادی،

                                    تصویری،

                                                  خاطره ای...

 برای هنگامی که فراموش خواهیم کرد روزی چقدر عاشق بودیم!!

تقصیر باغچه نیست
بعضی گل ها
تنها زیر نور ماه می رویند
مثل رویایی که شب رفتنت
حوالی خانه ما بود

زیباترین حکمت دوستی ، به یاد هم بودن است ، نه در کنار هم بودن

دو قدم مانده به آن کوچه که هر روز تو را می دیدم
لانه زاغچه ایست
چه صفایی دارند
پر شور و شعف و روشنی اند
ز پر زاغچه ها من به یک رنگیشان پی بردم
در دکان دو رنگی تعطیل
همگی همدل و هم خو
گر چه مشکی پوشند
دلشان رنگ خداست
زندگی مال همین زاغچه هاست
کاشکی زاغ صفت عاشق من بودی و بس...

اگر به خانه ی من آمدی

 برایم مداد بیاور

 مداد سیاه

 می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

 تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

 یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!

یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها

نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم

شخم بزنم وجودم را ...

 بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!

یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم،

 سرم هوایی بخورد و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم!

نخ و سوزن هم بده، برای زبانم می‌خواهم ...

 بدوزمش به سق ...

 اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود،

 می‌خواهم هر روز اندیشه‌هایم را سانسور کنم!

پودر رختشویی هم لازم دارم برای شستشوی مغزی!

مغزم را که شستم،

پهن کنم روی بند

 تا آرمان هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.

می دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

صداخفه‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!

 می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،

 برچسب فاحشه می‌زنندم بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

 برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،

 فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند،

 به یاد بیاورم که کیستم!

 ترا به خدا ...

 اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند برایم بخر ...

تا در غذا بریزم

 ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

بیاویزم به گردنم ...

و رویش با حروف درشت بنویسم:

من یک انسانم

من هنوز یک انسانم

من هر روز یک انسانم!

                                                                                       (با تشکر از حمید رایا)