در پهنای عشق

به مرگ می اندیشم

نگاهها

به خدا خیره

        آسمان با رنگی ناپیدا

گریه ها محزونتر از چالشهای مو

             دوان

درها محکومتر از

جنازه های به باد رفته

و کودکانه ی درونمان

                   بی مادر تر از یتیمان...

به کدام کوره راه بی نفس می دویم؟؟!