قلم خشکید
در جدال با خطوط بی رحم کاغذ
واژه ها ترسیدند!
فکرها پریدند
چشمهایم ندیدند دیگر...
و دستانم به فراموشی سپردند
- نوشتن را!
ذهن دیوانه ام بیمار شد
در فراغ غمنامه ای دیگر...
بهار بهترین بهانه برای آغاز
و آغاز بهترین بهانه برای زیستن است
آغاز بهار مبارک
شاید که آینده هدیه ی من باشد
شاید فردا خورشید برای من طلوع کند
امروز که تاریک است
دقایقم سردند
رویاهایم کشته شدند
هستی ام وقف نبودن
مرگ تدریجی سلولهایم
- حس عدم
نرونهای زخم خورده
از تفکر بیمار انسانیت
- اخلاق -
خوره ی امروز وجودم
ابرصم... ابرصم
آی مردم ابرصم
مراقب باشید جذام نگیرید
شاید که آینده هدیه ی من باشد
شاید فردا خورشید برای من طلوع کند
هه...
خنده ام می گیرد
می گریم
چه اندیشه بیهوده ای !!
حکم سلاخی داده اند اینجا
بیچاره گاوهای متفکر... گوسفندان دلسوز...
«زمستان است»
کوهها پوشیده از برف
آدمها یخزده اند
قلبها منجمد
خیابان سرد است
زندگی روی یک خط ممتد
- پر از رخوت
پر از عادت
خدا در قاب عکس فراموشی
روی طاقچه نشسته
چشمها سرگردانند
زمان.. زمان تجدید باورهاست
«ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد»
...
- رفتن...
- رفتن...
- رفتن...
- رفتن...
- رفتن...
نرونهای مغزم فرمان می دهند
ـ منزجر از این تلقین بی احساس-
باز هم می مانم!!!
رفت..
.. گذشتم..
در کوچه پس کوچه های زمان گم شد
و گذشتم...
رفت..
لابلای آدمهای رنگارنگ
در میان هزار توی دلهای ناآرام
و گذشتم..
و گذشتم..
اما چه بهایی پرداختم
- برای این گذشتن!!
و امروز
میان بوته ای از شعله های خاکستری
تنها پس مانده های آن عشق را
در پستوی نُه توی قلبم دارم
که آن را
با چه رقتی حفظ می کنم!!!
...
ببار ... ببار...
اي موسيقي دلنواز شب
- در عمق وابستگي هاي روحم
ببخش مرا
جرعه اي آرامي
- براي رفع عطش آوازم
مرا به قدر اندكي عشق
- تاب بياور
آه... همين يك دم مرا بس است
كه مي خواهم رها كنم حنجره ي به چله نشسته ي سكوتم را...
زندانبان شعر گفت «احساساتم را در بند کنم»!!!
گریه کردند کلماتم
- در سوگ آزادی خویش...
تقدیم به یونای عزیزم که چشمانش یادآور عشق است
میان منحنی های زندگی
شکل گرفت...
در دَوَران لحظه های زیستن
برای پیدایش یک بودن
آغاز زیبای یک کبوتر شدن
در پاییزی ترین روز خدا
دخترکی زیبا
همچون قدیسه ترین حوریان در جمع ناپاکان
- این سان!!
با تقلایی برای نیامدن
هرچند خُرد در این زمین ارزان
و سرانجام
شکفتن
هستن
و زیستن
زیباترین خلقت خالق
معصوم و پاک در میان افلاک
چشمانش درخشش ستاره صبح
و نگاهش رویا رویا شعف زندگی
بودنش..
شکوه و عظمت این احساس
- که دخترک! او از توست
فرّ آن دیدار
ماندگار
تقابل دو حس مجهول!
- و اینک-
سرود افتخار
تجسم بخششِ
معبود به عابد
- او آمد کبوتر وار
یونای آسمانی... آغاز خوب بودنت
زیباترین لحظه ی هستی ست...
و مرا نقش زدند
با پَرِ نرمترين رؤياها
لاي آن پيله ي سخت
كه براي تن من دنيا بود...
از ترنم.. از عشق
و خداوندِ مهر
- همچنان نقاشي-
دستهايش در كار
ذره ذره بشكافت آن سراي تاريك
تار دنياي مرا
و نوايي زيبا بپاخاسته از عرش خدا
پُر نمود گوش كَرِ خاموشم
ديدگانم روشن از سپيدي سرشار
و پريدم از خواب
خواب صدسالة همچون رؤيا
كه گمان مي بردم
گوييا بيدارم و همين است آنچه
زندگي مينامند
ريههايم پُر گشت از هواي زنده
و تنم جاني دگر يافت
- ز انفاس خوشش-
آري گويا او بود
او كه با شبهي او در سرابي درگير
سالها ميزيستم
و كنون آمده بود...
با دو دستي سوراخ دستهايم بگرفت
و مرا به همانجايي برد كز ازل جايگهم بود
ناجي تنهايي...
امروز یک علامت سوال بزرگ در ذهنم پیدا شد!!!!
- چرا؟؟؟؟؟؟
و این تنها انعکاس صدای خودم بود که در جواب شنیدم...
باز هم سکوت
باز هم دروغ
اما جوابش این بود:
-یک حماقت کودکانه و یک ساده لوحی احمقانه
و طبق سالهای سال عمرم
زندگی یعنی تکرار مکررات...
ایلویی.. ایلویی
کاش می دانستم
تا رسیدن به تو
و بوییدن نگاهت
چند گلبرگ رازقی راه باقی مانده است...
شاعرانه ی یک عشق
معصومانه ی یک باور
دندانها ساییده به نیرنگ
دستها گره خورده به مکر
نگاهش نگران به سوی ماه
ستاره های چشمک زن
سرگرم فریب همیشگی
پشت نقاب نور...
قلب شکسته ام را بازپس خواهم گرفت
من ادامه خواهم داد
من خواهم خندید
زندگی خواهم کرد..
چون امروز هم خورشید می تابد...
نگاهت می کنم
نگاهم می کنی
به رویت لبخند می زنم
تو هم می خندی
اشکهایم را پاک می کنم
اما تو یادآور همان اشکها می شوی
به گونه ام دست می کشم
می خندم و باز
تو تنها با من می مانی...
عشق را در عمق سبزینه ی یک نگاه یافتم
و در دستان نوازشگر کودکی زیبا
که تمام لحظات سرخوشیش را
- در این روزگار بد
در تفکر به یک شبیه آدم
به سر برد
و اشکهایش را پشت تیله ی چشمانش
پنها ن کرد
تا لبخند را بدو هدیه کند...
عشق از اردیبهشت آمد
عشق از بهار نشأت گرفت
عشق بر گل پایه ریزی شد
در میان گلها قدم می زنم
نفسم معطر می شود از عبور شکوفه ها
و کام می گیرد رگهایم از عصاره ی پر طپش بودن
به یاد می آورم و با خویش تکرار می کنم
من از دنیای بی گل می ترسم
و از دنیای بی عشق پر از رباتهای انسان نما
در عطر خوش گل و در عطر خوش عشق غرق می شوم
خدا را می بینم برایم دست تکان می دهد
رویم را می بوسد... پُر می شوم از بودن
این لحظه در تاریخ حیاتم ثبت می شود...
تولد ناخواسته ی یک فاجعه
مرگ کابوس وار یک رؤیا
موجودیت تدریجی واقعیت یک نبود
تنهایی... تنهایی...
حبس در پیله ی در هم پیچیده ی زندگی
زنجیرهای پولادین ناپروانه ی تن
وسوسه ی بودن
خرامان می گذرم
از توهم جسم...
کاش می شد...
دوباره پرواز می کند پرستوی خیالم
بر آسمان تنهاییم
باز هم صدای بالهایش
و شکوه و زیبایی سیاهش را در ذهن خود به تصویر می کشم
غرق در آرزوهای بزرگ
- بی پروا
خالی از واهمه و اندوهی
پر می کشد ... می رود... به نیت رهایی
کوچ خود را آغاز می کند تا به سرزمین بهار برسد
رو به سمت افق
بی هیچ همسفر
اما
رهاتر از همیشه
تا اوج اثبات
با دستان خالی اما پر از اعتماد
مصمم رو به سوی تقدیر
می پنداشتم انسانی بی باکم
اما چرا افکارم مغشوشند
می پنداشتم زنی جسورم
اما چرا متزلزل شده ام از ضربه های باد
می پنداشتم فردی دلیرم
اما چرا گونه هایم نمناک از قطرات باران است
می پنداشتم رو به خورشید می روم
اما چرا در کمینگاه تاریکی مسکن گزیده ام...
اینک عمر در گذر است
و من گنگ از سرگیجه های بی دلیل
ادامه می دهم با قدمهایی که
می پنداشتم مصمم است
اما چرا لنگ لنگان راه می رفتم
- شاید با عبور از برهوت تاریکی به سرای نور برسم...
اما دیگر نمی پندارم... اطمینان دارم که خواهم رسید...
پناه برده ام به سکوهای بلند حقیقت
در کوره راههای دروغ سرگردان شدم
- دستان خسته
آویخته به پیچکهای نور
و قدمهای سرخ در اسارت بی اعتمادی
در جدال با هاله ی زمینی ام
روحم به اوج می رود
مُنکسر شده ام
نیمی در زمین .. نیمی در آسمان
خداوندا چه وقت دستانم را می گیری...
معجزه
تلاقی دو اتفاق
اوج یأس
شروع یک حرکت
گذر از نگاه زمین
نظر از دیدگان آسمان
و تولدی دیگر در ایمان...
از این غربت غبار گرفته ی غلیظ
بهت زده از بُهتان این بُتها
عریان و بیصدا
نا گریز می رفتند
بلکه ماه را میهمان ضیافت ضربان عشق خود کنند...
چهره در هم می کشد این کودک احساس من
می دود اما برای ذره ای عاشق شدن
جان خود را می گذارد ای دریغ از این فلک
جان خود را می گذارد می کشد جور و ستم
می رود خم می شود از زخم این نامردمان
نیست در او هیچ رنگی
هیچ ذوقی هیچ میلی
ره نپیموده شده ویران ز زخم بددلان
دیدگان خسته می بندد
به این احساس می خندد
می رود این بار نه اما در پی اوهام خویش
بی هدف بی آرزو
سخت بشکست آن سبو
کز رهی دیگر که او را در تفکر بر کشد
فارغ از آن جستجو
گامهایش در پی منطق.. فراموشی عشق
دیدگانش سمت نور
بلکه درگیرد نگاهش با نگاه آفتاب
فارغ از احساس خاک
پر کشد راهی گشاید بهر آزادی خویش
بال پروازش اگرچه پر ز ریش
در گذرگاه حیات
در میان خیل این آدم نمایان فرو
نیست جایی بهر این اوهام پاک
می رود آگه .. مصمم.. خالی از عشق و جنون
فارغ از پروا و باک...
امروز تلنگری را حس کردم...
همین نزدیکیها...
در کنار گوشم...
قلبم از احساسش لرزید...
آه..
کاش می توانستم ببینمش...
دورترین نزدیک را...
دل من بخند دل من شادی کن
دل من پویا باش
دل من زیست بکن
چون هنوز زنده ای
چون روانی در من
روح من سر مستت
زندگی در دستت
روزهای ابری رفت و آمد خورشید
این سرای جسمم بسته شد در نفست...
تقدیم به اشکان عزیز بخاطر احساسات پاکش:
می دانی که عشق واقعی فقط یکبار بوجود می آید
در لحظه ای
و می دانی اگر بتوانی فقط برای یک لحظه عاشق شوی
آن لحظه ابدی خواهد شد...
فقط یکبار درست در زمانی که سرشار از تهی می شوی
- او می آید
سعی کن که چشمان قلبت باز باشد
تا ابدیت را به زیباترین نحو ممکن تجربه کنی
گویی هزار سال است که زیسته ام در خاک
قرنهاست که اینجایم
زنجیرهای وابستگی ام پولادین و مصمم
پایهایم را پاسپانی می کنند
تک درخت باورم
ایمان موریانه زده ی زیبایم
و رکود
همراهان قدیمی این صده هایم
نفسم تنگ است
گویی دیگر جانی برای پروازم نیست
زمان که می گذرد
دلبسته تر می شوم...
می مانم...
- باز هم
دچار سکون گشته ام
آه...
چقدر سنگین شده..
- این حصار کالبدم...
گریه می کنم در شب
شعرهایم را بر باد می نویسم
واژه هایم رنگ عبور می گیرند
گریه می کنم در موج
اشکهایم غزل می شوند
روان در حصار تَنگ تُنگ
گریه می کنم در ماه
غرق نور می شوند بر گونه های خیسم
انگشتان شبزده ام
گریه می کنم در گُل
کلماتم معطر می شوند
شعرهایم رنگ می بازند
گریه می کنم در دل
بوی خون می گیرند
حرفهای ناگفته ی مانده در ذهنم
گریه می کنم در عشق
ضجه هایم محو می شوند..
سکوت همه جا را فرا می گیرد...
تو را دیدم
در انتهای بن بست تنهایی
آن زمان که طوفان غریبی
کلبه ی آرزوهایم را ویران کرده بود
تو را دیدم
در آن لحظه ی ناب
در خواهش مکرر تب زده ی دلم
پیک نگاهت
نوید شوری جدید را
برایم به ارمغان آورد
از لمس کلامت
دستانم به گریه افتادند
و از شنیدن صدایت
گوشهایم به خلسه رفتند
ای نزدیک تر از هرچه دور
- ای فراموش ناشدنی
ترانه ای دیگر بنواز
با ساز غبار گرفته ی ذهنم...
عبور
گذشتن از باروهای باور
رد شدن از افکار
عبور
فراموش کردن ویرانه های وهم
تاراج احتیاج جسم
عبور
بی اعتنایی به خواهش دل
انکار لحظه های درد...
شعبده باز عشق
طرحی جدید آفرید
نقشی زیبا و ماندگار
- بر دلم
آنچنان مست شدم از قلم زدنش
که آسمان انگشت به دهن ماند!
گفت: رنگ بگیر
چهار طاق فلک به همراهم رنگ گرفت
گفت : نقش بزن
طرح صدایش را به تصویر کشیدم
و آنچنان نگارگری کردم که زمین مبهوت گشت
گویی لحظه ای از گردش جا ماند...!!!
سایه های مبهم شکلهای درهم
ساقه های قرمز دست در دست هم
قد کشیده در گور سر به سودای نور
روزهای ابری مهر و مه دور از شور
گمشده در غربت.. قلبهای سنگی
مرده آوازٍ غم در پی یک رنگی
روزهای خسته.. دربهای بسته
بی هدف گیج و گنگ از همه دلشسته
سایه های مبهم دستها دور از هم
ساقه های قرمز غرق در بهت و وهم...
جنگل
شب
سکوت
و تنها
زوزه های پر طنین گرگان
بره آهوی سرگردان
هراسان
در بیم جان
به این سو و آن سو دوان
در پی مامن
محلی امن
به یاد نوازش های مادر
بارقه های امید رو به زوال
گریان...
***
در تن من نیز
می میرد آرام آرام
دریچه های کوچک تابان
در این زیستگاه ددان
همچون بره آهوی سرگردان...
امروز پرواز را آموختم
تمرینی منسجم در قفس
امروز فریاد زدم بی پروا
در خفقان سکوت
***
می خواهم تجربه کنم
آزادی را
اما این مٰشتها چیست
که بر قلبم می کوبد...
باید پایهایم را برای عزیمتی بی بازگشت مهیا سازم
باید از گردنه ی ترس گذر کنم
می دانی.... باید بالهایت را بگشایی
حتی اگر بدانی که خواهی افتاد
برای لمس هیجان زیبایی
اندکی شوق، ذره ای شور، کمی استواری
با انگشتان مشتاق چیدن
با چشمانی پر از وسوسه ی رفتن
شاید کمی آن سو تر
نقطه ی تبدیل تقدیر باشد...
زیبایی.. زیبایی
در رگ و ریشه ی حیات
- چشمانم دیدند
اضطراب.. اضطراب..
در بند و پی ذهن
- تعقل و تفکر من
اشتیاق.. اشتیاق..
در حس بی پروای قلب
- جسارت عبوری کوتاه از گذرگاه عرف
***
خفقان.. خفقان..
نادم از اصرار.. سرشار از تهی
- در کوله بار عمر
حادثه.. حادثه..
دستان تنها...
صدای ناقوس ها....
دیروز با خود پنداشتم
چیست در گذر نامفهوم بالهای سنجاقک!
امروز از خاطرم گذشت
شتاب کرم برای پروانه شدن برای چه!
فردا که می اندیشم..
قاصدک پر پر می شود...
همیشه یک اتفاق می افتد
در ثانیه ای از زندگی
آن دم که انتظارش را نداری
همیشه یک خبر می رسد
در زمان سکون و آرامش
آن هنگام که انتظارش را نداری
همیشه یک دوست می آید
در لحظه ی بی کسی هایت
آن زمان که انتظارش را نداری
همیشه یک عشق نقش می گیرد
در کنج سنگواره های قلب نما
آن دم که انتظارش را نداری
و در زاویه ی ناباوری هایت
باور می کنی که معجزه ظهور می کند...
پاییز توت فرنگیها
تلاطم دریای تمشکین
گردباد آلبالویی
جنگ تن به تن دانههای انار
و لبخند برشهای سیب نشسته به نظاره
در بلور زمین...
گفت هستم
گفت بوده ام
گفت می آیم
گفت و از نظرم پنهان شد...
رفتنش را پاییدم
- با حسرت
به یاد روزهای ارغوانی
به امید بازگشتش
روزها را ورق می زنم...
تقدیم به عرشیای عزیز:
اگر سخنان زبانم خاطرت را آزرد
ببخشای مرا ای دوست
که گونه های گل سرخ
سرخ شده
از شرم گزند خارهایش
برای لحظه ای عشق
در عصر یخزده
اتومیبلهای سیاه
پشت جراغهای قرمز خیابان
- تا ابد
در سکون می مانند...
عینکهای دودی
چشم در چشم یکدیگر
-پرده های سیاه
بیخبر از چشمهای چشم در راه...
نگاه ها
اشکها
روزنه های دیدن....
می آیم
می سرایم
می گویم
"این است کلام گرمابخش هستی من"
خداوندا
دگر باره آغاز کردم بودن را
در روزی از روزهای خوب تو
تا یکبار دیگر بچشم و ببینم که تو نیکویی
ازلی و ابدی
از جلال تا جلال با فیض بی کران
یار همیشه ی من
هیچکس چون تو نیست
مانند تو در کل این جهان...
غرور این اسب سرکش و بی پروا
رام شد
در لحظه ای
زمان درنگی کرد
در زیبایی آن رویا
به او گفتم
حرفم را گفتم
دست من نیست
نمی دانم .. نمی شناسم...
آن حس غریب شناور را
که همچون ماهی سبک سر در درونم در تکاپوست
شاید سراب است این رویایی که ساختم
شاید کابوسی در لوای گلهای داوودی
دست من نیست
به او گفتم
حرفم را گفتم
لبهای مغناطیسی اش
پر از استمداد
کلمات را می جست
چشمانش خیره در چشمانم
معصوم
در جستجوی بی گناهی برای فریب زیبایی دیگر
و دستانش
در تکافوی اثبات
دست در دست هم
ناباوریم را
با تیشه مکر
ثانیه در ثانیه خرد می کرد
... نقابی دیگر به چهره می زنم...
گلهای داوودی
معطر است از بوی خدا
پرستو به سمت سپیدی پرواز می کند
و
کرکس در اضطراب لحظه های بی پرواز
در اوج گرفتن از او سبقت می جوید
کوهها لبریز از استقامت
دره ها بی صداتر از نیستی چشم به آسمان
دوخته اند
قطرات شبنم
- باکره های صبح
از جشمان گل نسترن فرو می ریزند از سر شوق
طبیعت سرود می خوائد
خداوندا امروز مرا هم سرشار از سرور و ستایش گردان...
تیک .. تاک..
تیک .. تاک..
- چقدر عجله داری؟!
با تو ام ساعت
"خسته ام
نمی توانم همراهیت کنم
اگر همچنان بدوی"
مجالی ده
استراحت کنم
آخر جوان!
من سالهاست که دیگر پیر شده ام...
تیک .. تاک..
تیک .. تاک..
- رفیق نیمه راه تو برو
من در گذر زمان راکد می شوم...
نای رفاقت با تو در من نیست.
نمی خواهم... می خواهم!!
اما نمی توانم...
آّه .. باز هم دیر شد..
تو همچنان می دوی و من...!!!
- آه!!!
باران که می آید
تمام نوشته هایم خیس می شود
قطرات خیس.. اشکهایم را
در خود غرق می کند...
هارمونی زیبای جشن باران
گوشهایم را می نوازد
آسمان سرودی تازه
برای گفتن دارد
چشمانم را می گشایم
می نگرم.. می پندارم..
طبیعت خود را شستشو داده
تا بار دیگر در این میهمانی
رقصی جدید را به نمایش بگذارد...
محو و مبهوت از والس جدید او
همگام با او حرکت می کنم
با ریتم جدیدش
باید آغاز کنم زیبایی را
همچون شکوفه های مغرور سیب
در این جشن..
تا بودنم
سرمست از هستی شود...
-این به چند؟
- به قیمت یک دروغ!!
- آن یک چه؟
- به بهای یک بهتان...
چقدر ناچیز
چه سان ارزان
وه چه آسان فروختیم خویشتن را!
عشق را!
حقیقت را!
و اینک
در آستانه ی مکرر التماسهای پی در پی
تکرار همان داستان قدیمی
- قلب مرا به چند می خری!؟
هویتم را نیز همراهش به مُفت می دهم...
...
- به قیمت یک دروغ زیبای دیگر...
سلام دوستای خوب، درباره ی خودم چیز زیادی نیست که بخوام بگم چون فکر میکنم بی ارتباطه و از اصل و هدف وبلاگ دور میشیم اما درباره ی وبلاگ: یه روز سرد زمستونی از سر دلتنگی و بیحوصلگی تصمیم گرفتم یه وبلاگ درست کنم، نمی دونستم که امروز میشه رفیق تنهاییام و حالا اینه حاصل لحظه های دلتنگیم...