به دور از خیابان هایی

                           که به خیابان های دیگر می گشاید پیوسته

به دور از روزنه های وز کرده ی پوستم

به دور از ناخن ها و دندان هایم - فروغلتیده به ژرفای چاه آینه-

به دور از دری که بسته است و پیکری که آغوش می گشاید

به دور از عشق بلعنده

                  صفای نابود کننده

                                          پنجه های ابریشم

                                                                   لبان خاکستر

به دور از زمین یا آسمان

گرد میزها نشسته اند

آنجا که خون تهیدستان را می آشامند

گرد میزهای پول

میزهای افتخار و داد

میز قدرت و میز خدا

                - خانواده مقدس در آخور خویش

چشمه ی حیات

تکه آینه ای که در آن

نرگس از تصویر خویش می آشامد و عطش خود را فرو می نشاند

            و جگر

                     خوراک پیمبران و کرکس ها است...

به دور از زمین یا آسمان

همخوابی پنهان

بر بسترهای بی قرار

پیکرهایی از آهک و گچ

  از خاکستر و سنگ - که در معرض نور از سرما منجمد می شود-

و گورهایی برآمده از سنگ و واژه

- یار خاموش برج بابل و

                      آسمانی که خمیازه می کشد و

                                     دوزخی که دُم خود را می گزد

و رستاخیز و

           روز زندگی که پایدار است:

  روز بی غروب

                  بهشت اندرونی جنین...