اینچنین در چشم انتظاری

شبها چندان دراز می گذرد

که ترانه ریشه افشان کرده درخت وار بر بالیده است

 

و آنان که به زندانها اندرند - مادر !-

و آنان که روانه ی تبعیدگاه شده اند

هربار که آهی برآرند

- نگاه کن!-

اینجا برگی بر این سپیدار

می لرزد...