[تصوير: 1274039169_11448_14a5f9c391.jpg]
 
به ياد داشته باش: من نبايد چيزى باشم که تو مي‌خواهى، من را خودم از خودم ساخته‌ام.
 
منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است.
 
تويى که تو از من مي‌سازى آرزوهايت و يا کمبودهايت هستند.
  
لياقت انسان‌ها کيفيت زندگى را تعيين مي‌کند، نه آرزوهايشان.
  
و من متعهد نيستم که چيزى باشم که تو مي‌خواهى.  
 
و تو هم مي‌توانى انتخاب کنى که من را مي‌خواهى يا نه.
 
ولى نمي‌توانى انتخاب کنى که از من چه مي‌خواهى.
 
مي‌توانى دوستم داشته باشى، همين گونه که هستم و من هم.
 
مي‌توانى از من متنفر باشى بى‌هيچ دليلى و من هم.
  
چرا که ما هر دو انسانيم.
  
اين جهان مملو از انسان‌هاست، پس اين جهان مي‌تواند هر لحظه مالک احساسى جديد باشد.
 
تو نمي‌توانى برايم به قضاوت بنشينى و حکمي‌صادر کني و من هم.
 
قضاوت و صدور حکم بر عهده نيروى ماورايى خداوندگار است.
 
دوستانم مرا همين گونه پيدا مي‌کنند و مي‌ستايند.
 
حسودان از من متنفرند، ولى باز مي‌ستايند.
 
دشمنانم کمر به نابوديم بسته‌اند و همچنان مي‌ستايندم
 
چرا که من اگر قابل ستايش نباشم نه دوستى خواهم داشت، نه حسودى و نه دشمنى و نه حتي رقيبى.
  
من قابل ستايشم و تو هم.
   
يادت باشد اگر چشمت به اين دست نوشته افتاد.
 
به خاطر بياورى که آن‌هايى که هر روز مي‌بينى و مراوده مي‌کنى.
   
همه انسان هستند و داراى خصوصيات يک انسان، با نقابى متفاوت، اما همگى جايزالخطا.
 
نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى و يادت باشد که اين‌ها رموز بهتر زيستن هستند.